en ik zit ergens mee maar ik heb gen idee wat ik ermee kan doen aangezien ik me ouders niet kan raadplegen,
ik ben vanaf me 12 vaak gebruik en seksueel misbruikt, en ik heb toen al heel gauw een muur om me heen gebouwt zodat mensen me nooit echt konden raken, althans dat is waar het naar leek.
me probleem is, ik kan heel wat jongen krijgen en met heel wat bedoel ik veel,
ik wordt graag gelieft, en als ik met iemand naar bed ga dan berdrijf ik ook echt de liefde,
maar tot nu toe ben ik nooit een normale jongen tegen gekomen waar ik op viel zonder dat diegene alleen seks van me wou.
en ik klink mischien nu als een hoer of slet of wat dan ook maar dat ben ik echt niet.
het lijkt wel een verslaving, ik heb aantal maanden geleden een jongen ontmoet hij woonde wel ver van me af, maar ik was dolgelukkig met hem, er waren ook mindere tijden, en daar maakte ik gebruik van ik ben in de tussen tijd met 2 jongen vreemdgegaan waarvan ik met de 1 nog eens stiekeme relatie mee had van nog geen 2 weken, en vandaag was ik weer bij die ex, en die ander wou alleen maar seks van me zoals gebruikelijk
en ik wou niet maar ik ging wel. als iemand verlieft op me wordt of me laat blijken dat ik veel voor ze beteken, voel ik me goed over me zelf, en ik hoor vaak mensen die graag gelieft willen worden maar zo leuk is het niet.
ik kan nu 6 jongens opnoemen die me leuk vinden, en 4 daarvan vind ik zelf ook leuk. en mischien wel meer dan dat.
maar ik wil ze geen pijn doen, ik wil me binden aan 1 persoon, 1 die echt van me houd maar ik kan het niet,
ik wil trouw blijven het is me vaak genoeg zelf overkomen, en ik heb daar zo pijn van gehad en het blijkt dat ik geen haar beter ben en dat vind ik nog het ergst. en ik weet wat liefde is, en wat houden van betekend maar ik kan dit niet stoppen, alsof het een verslaving is, zoals je met roken nog en sigaret wil pakken.
ook is het zo als ik verlieft op iemand wordt me heel erg aan diegene plak, waar sommige ook echt gekj van worden, maar ik vertrouw zen allemaal niet. en dat laat ik blijken, terwijl hun er niks aan kunnen doen.
ik bel en sms ze continue, en als ze niet reageren begint me wantrouwen.
ik heb altijd wel geweten dat ik bindingsangst en verlatingangst had, maaar wat ik nu heb voeld niet gezond, en daarbij ik wil ze geen pijn doen, maar ook niet kwijt raken. :(
